​Chcielibyśmy serdecznie podziękować wszystkim uczniom, rodzicom, nauczycielom i sympatykom naszej szkoły, którzy wzięli udział w akcji i wrzucali kupony do naszych skrzynek. 

​Dziękujemy za Wasze zaangażowanie i każdą dorzuconą „cegiełkę”. Wspólnie udało nam się zebrać Talenciaki, które wymienimy na pomoce dla naszych uczniów.

​Cieszymy się, że zawsze można na Was liczyć! 🙌

Uczniowie klas trzecich przygotowali uroczysty występ artystyczny z okazji Święta Niepodległości. Poprzez recytację wierszy, śpiew pieśni patriotycznych oraz wspólną prezentację przypomnieli ważne wydarzenia z historii Polski. Występ był pełen wzruszeń, powagi i dumy z bycia Polakiem. Dzieci pięknie oddały patriotyczny charakter uroczystości, wprowadzając wszystkich w podniosły nastrój.

U.Leba 

A.Masłowska 

G.Wesołowska

Zdjęcia: A.Wiza

To niezwykły zaszczyt znaleźć się w gronie 23 wyróżnionych szkół z całego województwa. Nasza Pani Wicedyrektor, Joanna Chrobak-Jankierska, miała dziś przyjemność odebrać z rąk Wojewody Kujawsko-Pomorskiego odznaczenie oraz dyplom.

Jesteśmy dumni z tego wyróżnienia! To dla naszej społeczności szkolnej ogromne docenienie zaangażowania i współpracy z harcerstwem.

W dniu 9 listopada 2026 r. mieliśmy przyjemność gościć w naszej szkole Krystiana Piesika – rozśpiewanego strażaka, który na co dzień pełni służbę w jednostce chemicznej Państwowej Straży Pożarnej w Bydgoszczy.

Uczniowie klas 7 i 8 wysłuchali ciekawostek dotyczących pracy strażaka chemika, a także mieli okazję wykonać różnorodne i interesujące doświadczenia pod czujnym okiem Pana Krystiana.

Ciekawostką było również to, że nasz gość nie tylko jest strażakiem i ratownikiem, ale także rozwija swoją pasję, którą jest śpiewanie. Występował również w popularnych teleturniejach telewizyjnych, takich jak „Tak to leciało” oraz „Szansa na sukces”.

Serdecznie dziękujemy Panu Krystianowi za poświęcony czas, zaangażowanie oraz przekazanie nam wielu ciekawych informacji!

A. Taflińska

A. Reichert

29.10.2026r. uczniowie kl.2a i kl.3b wybrali się do Teatru Baj Pomorski w Toruniu. Obejrzeli spektakl Pinokio, opowieść o drewnianym pajacyku, którego z kawałka drewna stworzył stolarz Dżeppetto. Marzeniem Pinokia było stać się prawdziwym chłopcem. Dzięki własnym błędom i niewłaściwym wyborom bohater uczył się wartości takich jak prawda, odpowiedzialność, uczciwość, miłość rodzinna, które doprowadziły do jego moralnych przemian. Na końcu historii Pinokio spełnia swoje marzenie i staje się szczęśliwym człowiekiem.

Po obejrzeniu spektaklu odbył się krótki spacer.

Pogoda dopisała. Zadowoleni i uśmiechnięci wróciliśmy do domu.

Informacja: U. Leba 

Zdjęcia J. Lewandowska, K. Basiakowska, U. Leba

25 października odbyło się rozstrzygnięcie Diecezjalnego Konkursu Różańcowego „Śladami Maryi”. Na to wydarzenie został zaproszony uczeń naszej szkoły z klasy 1c – Grzegorz Paliwoda, wraz z rodzicami i siostrą. Grzegorz otrzymał wyróżnienie za piękny, jesienny różaniec. Wydarzenie rozpoczęło się Mszą Świętą w Seminarium Duchownym w Toruniu, a następnie w Centrum Dialogu odbyła się część oficjalna i artystyczna. Celem konkursu było wzbudzenie pragnienia modlitwy różańcowej wśród dzieci oraz ich rodziców. Nasz uczeń odebrał nagrodę i tą radością podzielił się ze swoimi koleżankami i kolegami w czasie lekcji religii. Dziękujemy za to zaangażowanie Grzegorzowi i jego rodzicom.

Informacja: U. Machaj 

Uczniowie klas czwartych wybrali się dziś do Torunia, miasta, w którym historia splata się z urokiem gotyku. Po seansie filmu „Mój pies Barry” wyruszyliśmy na spacer klimatycznymi uliczkami starówki, podziwiając jej zabytkowe piękno skąpane w blasku październikowego słońca. 🍁

____________

A. Karczewska, W. Rosiek, A. Drozdowska, A. Reichert

Koniec października i początek listopada to czas, w którym nieco częściej i nieco chętniej wspomina się ludzi, którzy od nas odeszli. Mówi się, że na zawsze, ale to chyba nieprawda. Te osoby nadal są z nami, ale w zupełnie inny sposób. Może nawet lepiej. I bliżej.

BRONISŁAWA MELKOWSKA

Z zapisów w archiwum wynika, że pani Bronisława Melkowska rozpoczęła pracę w naszej szkole 16 września 1951 roku. Na emeryturę przeszła 23 czerwca 1995 roku, a pracowała do końca sierpnia 2005 r. Zmarła 31 sierpnia 2025 r. 

- Pani Melkowska zawsze należała do osób, które o dziecku wiedzą naprawdę wszystko – wspomina pani Beata Ostrowska, absolwentka Szkoły Podstawowej w Unisławiu w latach osiemdziesiątych. - Nic się przed nią ukryło, ale dzięki temu zawsze potrafiła Tobie pomóc. W nauce, w relacjach z innymi ludźmi. Można było na nią liczyć. 

Pani Bronisława Melkowska niemal do końca mieszkała w budynku szkolnym, w tzw. starej szkole na poddaszu. I tam odwiedzała ją często pani Kamilla Maćkowska, sekretarz Zespołu Szkół w Unisławiu. 

- Zawsze cieszyła się z naszych, Twoich i moich, Beata, wizyt– mówi i dodaje z rozrzewnieniem. - Najczęściej to były jej urodziny. Wtedy wracały wspomnienia, szły w ruch albumy ze zdjęciami. Była moją wychowawczynią od pierwszej do siódmej klasy. Gdy ktoś z klasy coś zbroił, to zaraz po lekcjach wsiadała na swój rower, i odwiedzała jego rodziców w domu. Tak jak mówiłaś, nic się przed nią nie ukryło. I można było ją tylko lubić. Wiele naszych rówieśniczek i rówieśników bardzo miło ją wspomina. 

- Gdy przyszedłem w 1998 roku do pracy w Unisławiu, pani Melkowska zajmowała się głównie osobami z niepełnosprawnościami – mówi pan Tomasz Majewski, bibliotekarz w @Biblioteka Zespołu Szkół w Unisławiu. - Pamiętam jej powiedzonko „Co się nie dzieje” i to, jak przypominała mi, młodziutkiemu wtedy nauczycielowi i wychowawcy, o bezpieczeństwie. Musisz mieć nie tylko oczy dookoła głowy, mówiła, pamiętaj też, żeby w dzienniku zapisać na czerwono pogadankę o bezpieczeństwie. A w pokoju nauczycielskim, który kiedyś mieścił się po drugiej stronie sekretariatu, siedziała zawsze na szczycie stołu. 

Pani Bronisława Melkowska odeszła 31 sierpnia 2025 r. Jest pochowana na cmentarzu parafialnym w Grzybnie. 

A Wy? Jak Ją zapamiętaliście? 

Złote, czerwone, brązowe... Jesień zasypała nas kolorowymi liśćmi, a to idealny powód, aby obudzić w sobie (i w dzieciach!) kreatywność! Spójrzcie, jakie cuda można wyczarować z tego, co znajdziemy pod nogami podczas spaceru.

Klasa 4a

Informacja,  zdjecia: J. Gdaniec- Musiał 

Koniec października i początek listopada to czas, w którym nieco częściej i nieco chętniej wspomina się ludzi, którzy od nas odeszli. Mówi się, że na zawsze, ale to chyba nieprawda. Te osoby nadal są z nami, ale w zupełnie inny sposób. Może nawet lepiej. I bliżej.

JANUSZ DZIMITKO

Gdyby absolwentki i absolwentów naszego Zespołu Szkół z lat dziewięćdziesiątych dwudziestego i początków dwudziestego pierwszego wieku zapytać o osobę uczącą ich plastyki, to wszyscy – jakby się umówili – przywołają pana Janusza Dzimitkę.

- Pan Dzimitko był też moim wychowawcą – wspomina pan Łukasz Stasiak, konserwator w Zespole Szkół w Unisławiu. - Nigdy nie odmawiał pomocy i zawsze miał dla Ciebie czas, zawsze wszystkich wysłuchał. Nawet jeżeli coś się zbroiło (śmiech). I pamiętam jeszcze nasze wycieczki, w tym do Deczna, w siódmej albo w ósmej klasie, na której był też śp. pan Królikowski.

- Te wycieczki, Łukasz, to chyba wszyscy z naszej klasy pamiętają – dodaje z uśmiechem pani Anna Karczewska, nauczycielka języka niemieckiego w Zespole Szkół w Unisławiu. - Ale przypominam sobie również spokój, luz i poczucie humoru pana Dzimitki. Miał do nas niewyczerpane zasoby zaufania, traktował nas zawsze z powagą, dzięki czemu uczyliśmy się samodzielności, nie baliśmy podejmowania różnych inicjatyw. To mi chyba zostało do dziś i za to jestem Mu wdzięczna.

Nieodłączna dżinsowa kurtka i skupione na młodym człowieku i jego pracy spojrzenie jasnych oczu są pierwszym skojarzeniem pani Joanna Chrobak-Jankierskiej, zastępczyni dyrektor Zespołu Szkół w Unisławiu.

- Pan Dzimitko wprawdzie nie był moim wychowawcą, ale wspominam go równie miło jak Ania i Łukasz – dodaje. - Nieważne, jakie zadanie na plastyce było do wykonania, wiedziałam, że te jego oczy są skupione na moim malunku, rysunku, wycinance. I na docenieniu tego, ile to Ciebie wysiłku kosztowało, a nie, czy to się komuś może podobać lub nie.

Wiele mieszkanek i mieszkańców Unisławia wspomina pana Dzimitkę nie tylko jako nauczyciela, ale i jako fotografa. Albumy w naszych domach pełne są zdjęć zarówno przez pana Janusza wykonywanych, jak i wywoływanych. W archiwach Biblioteki Zespołu Szkół w Unisławiu oraz Gminnej Biblioteki Publicznej w Unisławiu znajdują się także jego zdjęcia gminy Unisław z lotu ptaka. Co ciekawe – zrobione jeszcze techniką analogową, bez najmniejszego udziału technologii cyfrowej. I jeżeli w tym poście nie ma zbyt wielu fotografii z panem Dzimitko, to dzieje się tak dlatego, ponieważ to on znajdował się z reguły z drugiej strony aparatu.

Pan Janusz Dzimitko odszedł 4 lutego 2020 r. Jest pochowany na cmentarzu parafialnym w Unisławiu.

A jak Wy Go zapamiętaliście?

We wtorek 27 października 2026 klasa 8a odwiedziła miejsca pamięci związane z zbrodnią pomorską: Klamry i Płutowo.

Uczniowie wysłuchali prelekcji o tamtych wydarzeniach, dowiedzieli się o zeznaniach świadków tych bolesnych wydarzeń. Zapaliliśmy znicze i uczciliśmy pamięć poległych minutą ciszy.

Bardzo dopisała nam pogoda. Witaj piękna złota polska jesieni!

Organizatorki:

Joanna Lewandowska 

Cecylia Ogrodnik

W Tygodniu Misyjnym uczniowie z Koła Misyjnego Zespołu Szkół w Unisławiu zorganizowali akcję „Ciasto Misyjne”. Zarówno ci, którzy przygotowali domowe wypieki i pomagali w ich sprzedaży, jak i wszyscy kupujący, okazali wielkie serce dla misji na Kubie, gdzie posługuje misjonarz z Diecezji Toruńskiej – ks. Adam Czerwiński.

​Serdecznie dziękujemy Rodzicom, Babciom oraz samym małym Misjonarzom za nieocenione zaangażowanie i otwartość na drugiego człowieka. W ten sposób wypełniamy Przykazanie Miłości i niesiemy radość potrzebującym, co niezwykle ubogaca nas samych.

U. Machaj 

We wrześniu na  rok szkolny 2026/2027 biblioteka ZS

wypożyczyła uczniom Szkoły Podstawowej:

  - podręczników 3880 egzemplarzy,   

  - materiałów ćwiczeniowych 3150 egzemplarzy.           

​Dziś, 21 października, dzieci z klasy 1A i 3A wybrały się do Torunia na spektakl „Mikołajek” w Teatrze Muzycznym.

​Wycieczkę uzupełnił spacer urokliwymi uliczkami miasta. Zobaczyliśmy Stare Miasto, Dom Mikołaja Kopernika, pomnik słynnego astronoma oraz Krzywą Wieżę.

​Był to dzień pełen teatralnych wrażeń i odkrywania niezwykłych zakątków Torunia!

​

A. Masłowska

A. Wiza

M. Maćkowski

​6 października uczniowie klasy 6b wybrali się na wycieczkę do Gzina, gdzie znajduje się gospodarstwo agroturystyczne. Był to dzień ciekawych zajęć, nowych doświadczeń i wspólnej zabawy. Na miejscu gospodyni opowiedziała nam o swoim gospodarstwie. Dowiedzieliśmy się, na czym polega prowadzenie takiego miejsca i jakie prace wykonuje się na co dzień. Jedną z największych atrakcji było samodzielne przygotowywanie bułeczek. Każdy mógł spróbować swoich sił w kuchni. Pani gospodyni pokazała nam również, jak zrobić aromatyczną sól ziołową. Nie zabrakło także pysznych gofrów, które upiekła dla nas. Po zajęciach kulinarnych był czas na zabawę i odpoczynek na świeżym powietrzu.

​Wycieczka była udana, pozwoliła nam zdobyć nowe umiejętności, poznać pracę w gospodarstwie i miło spędzić czas.

Informacja,  zdjęcia: E. Wiśniewska 

Zbiórka dla dzieci z oddziału endokrynologicznego Centrum Zdrowia Dziecka w Warszawie

Drodzy Uczniowie, Rodzice i Nauczyciele!

Pobyt w szpitalu to dla dzieci trudny czas. Chcemy umilić małym pacjentom oddziału endokrynologicznego Centrum Zdrowia Dziecka w Warszawie czas spędzany w szpitalnej świetlicy w przerwach między zabiegami i leczeniem. Na tym oddziale przebywają również dzieci z naszej najbliższej okolicy, dlatego ta akcja jest dla nas szczególnie bliska.

Rysowanie, tworzenie ozdób czy wspólne gry planszowe pozwalają dzieciom choć na chwilę zapomnieć o chorobie. Razem możemy podarować im mnóstwo uśmiechu!

Szczegóły akcji:

Termin: od poniedziałku (19.10) do środy (4.11).

Miejsce: świetlica szkolna lub bezpośrednio u organizatorek akcji.

Nagroda: za każdy życzliwy gest uczniowie otrzymają pozytywną uwagę.

Czego najbardziej potrzebujemy? (wyłącznie artykuły nowe):

~ Przybory do tworzenia i biżuterii: koraliki ozdobne, sznurki nylonowe, koraliki Pyssla oraz podkładki do ich prasowania (np. ze wzorem psa)

~ Artykuły plastyczne: pisaki i markery akrylowe, białe magnesy oraz torby płócienne przeznaczone do zdobienia

~ Materiały sensoryczne i dla maluchów: ciastolina, piasek kinetyczny, maty wodne

~ Gry i zabawy: gry planszowe i zręcznościowe (np. Monopoly, Zgadnij Kto?, Małpki na drzewie)

Otwórzmy nasze serca i pomóżmy dzieciom w szpitalu!

Organizatorki:

A. Masłowska

J. Michałowska

B. Rębacz

A. Wiza

W naszym Zespole Szkół (#zsunislaw) nie brakuje ludzi młodych, zdolnych, pełnych pasji i zaangażowania. Dziś zaczynamy serię artykułów, aby dać możliwość pokazania tego, ile dobra, piękna i niezwykłego potencjału kryje się w naszej szkolnej społeczności.

WIGRY, TANDEMY, JUBILAT, FIAT 126P

Krzysztof Staniszewski z klasy 8b, razem ze swoim bratem Mateuszem przywracają do życia przedmioty, z którymi wielu ich rówieśniczek i rówieśników mogło nigdy nie mieć do czynienia.

• Krzysztofie, Wigry to nie tylko jezioro w północno-wschodniej Polsce, prawda?

   

• Prawda. Dla mnie to przede wszystkim rower, a Wigry 3 to model wręcz kultowy. Kiedyś niezwykle popularny, a teraz często uznaje się go za zabytek.

   

• Co sprawia, że wkładacie tyle wysiłku w odnalezienie takie egzemplarza, a potem w przywrócenie go do życia?

   

• Mamy z tego frajdę, poczucie, że z niemal niczego robi się coś. Coś wielkiego. Coś, co może tę frajdę przenieść także na innych ludzi – przywrócić im wspomnienia z dzieciństwa lub młodości albo przynajmniej z poprzedniego tysiąclecia (śmiech). Do tego dochodzi świadomość, że robi coś od serca, niekoniecznie dla pieniędzy

Krzysztof i Mateusz nie zajmują się tylko rowerami Wigry. Tandem o nazwie Duet to jeden z rzadszych okazów, przy których pracowali. A jeszcze rzadszy to - długo szukany, wymarzony, zwłaszcza przez Mateusza - Polo Lux z kierownicą na wysokości twarzy i przedłużanym siodełkiem, którego części wkrótce zostaną poddane chromowaniu. Części, ponieważ cała reszta pozostanie przy oryginalnym malowaniu.

- Są jeszcze Jubilaty – dodaje Krzysztof. - Wielu ludzi myśli, że to Wigry z większymi kołami i w innym kolorze, ale to nie do końca prawda. Są jeszcze inne różnice w konstrukcji i to też jest to, co daje nam radość przy pracy nad przywracaniem takiego okazu do życia.

• A co sprawiło, że Ty i Twój brat zajęliście się dawną motoryzacją i dawnymi urządzeniami?

   

• Nie co, tylko kto. Tata. Gdy bywaliśmy u Taty w jego warsztacie, stał tam Fiat 126p, powszechnie znany jako Maluch. Mateusz i ja często do niego wsiadaliśmy, bawiliśmy się i stąd się zrodziło marzenie, a potem pomysł, żeby mieć swojego Malucha. Ale od czegoś trzeba było zacząć. I tym czymś były i są rowery z PRL-u. Mamy ich już na swoim koncie ponad 20 i nie mamy zamiaru się zatrzymywać.

Tata Krzysztofa i Mateusza, nie kryje dumy ze swoich synów.

• • Krzysztof wspomniał o tym, że razem z Mateuszem mają frajdę przy zajmowaniu się starymi rowerami – mówi pan Wojciech Staniszewski. - Ale pomyślcie, jaką ja, jako tata, muszę mieć frajdę, gdy widzę, z jakim zaangażowaniem moje chłopaki rozkręcają, skręcają, czyszczą, polerują, składają, ustawiają, fotografują i z jakim zapałem opowiadają o swojej pasji.

Krzysztof, na pytanie o podsumowanie naszej rozmowy, odpowiada niemal bez zastanowienia.

- Ważne jest to, żeby iść za tym, co się lubi. Nie zatrzymuj się, nie poddawaj, podążaj za swoimi marzeniami. – mówi. - Wtedy nigdy nie będzie nudno – dodaje na koniec ze śmiechem.

Tekst - T. Majewski

Co słychać i widać w jesiennym lesie? Za nami kolejna lekcja przyrody i historii w lesie. Obserwowaliśmy, słuchaliśmy i badaliśmy.A przede wszystkim dobrze się bawiliśmy. Tym razem mrówki nas nie pogryzły, bo już większość jest w mrowisku.

Klasa 3c

W 4b było dziś dużo uśmiechów, radości … i pizzy! 🍕Dziewczyny zadbały, żeby chłopcy nie wyszli z klasy głodni! 

Sto lat, Chłopaki! 💙🎈

Niech każdy dzień będzie tak pyszny jak ten dzisiejszy! 

_______

Dziewczyny z kl. 4b